EN ÇOK İLHAM VEREN OLMAYI DENE
Merhaba,
Kaybedecek bir şeylerinin olmadığını hissettiğin zamanların oluyor mu ? Gitmek istersin; nereye olduğu mühim değil. " Deniz olsun bana yeter." dersin. " Ama İstanbul olmasın.". Sonra durur düşünürsün; saatlerce, günlerce, aylarca.. Belki yıllarca.. Bulamazsın. Geçen zamanın ardından bir şey olur. Bir şey işte, tarif edemediğin, edemediğim.. Kendini bulursun. Kendini ve sevmediğin her şeyi affedersin.Yapmaktan keyif aldığını unuttuğun her şey, yeniden keyif verir sana. Sonra tekrar kaybolursun, tekrar görünürsün,...
Var olduğun sürece başından gelip geçen her ne varsa, diğerlerinin de başından gelip geçiyor. Tıpkı senin gibi diğerleri de bir şekilde yolunu bulup devam ediyor, tökezliyor, düşüyor, kalkıyor, yine devam ediyor. Başına her ne gelirse gelsin, yalnız olmadığını ve hayatını her gün sorunsuz bir şekilde yaşayamayacağını, mutlu olduklarının her gün yanında ol(a)mayacağını bilmek ve kabullenmek zorundasın.
Sorunlarını kabul ettiğin an başlıyor her şey. Sorunların önce düşüncelerine dahil oluyor. Düşüncelerine dalıp, içeride çözüm arıyormuş gibi kendini ve etrafını kandırırsan kaybolursun. Çözümü dışarıda araman gerekiyor. Soyut çözümlere değil, somut çözümlere ihtiyacın var çünkü. Bu nedenle bir problem varsa, onu içine dert etmek yerine, alıyorsun kağıt kalemi, çözüyorsun hemen oracıkta. Sonra da istediğin renkte boyuyorsun hem içini hem dışını. Renklerin karışabilir, tekrar kaybolabilirsin. Nerede hata yaptığını görüp, hatalarından ders aldığına kendini inandırıp, bir sonrakinde aynı hatayı yine yapabilirsin. İyi niyetini ve özünü kaybetme yeter.
Hayatında değer verdiğin, aklına geldiğinde içini ısıtan her kim varsa, onu çok sev; ama sadece sevme. Ona ilham kaynağı da ol. İnsanlar kendilerini en çok sevenlerin ve kendilerine en çok değer verenlerin değil; en çok ilham verenlerin izlerinden devam ederler yollarına. Bunu da kabullenmek zorundasın.
Sevgiler
Melek Gülşah Ezer
Kaybedecek bir şeylerinin olmadığını hissettiğin zamanların oluyor mu ? Gitmek istersin; nereye olduğu mühim değil. " Deniz olsun bana yeter." dersin. " Ama İstanbul olmasın.". Sonra durur düşünürsün; saatlerce, günlerce, aylarca.. Belki yıllarca.. Bulamazsın. Geçen zamanın ardından bir şey olur. Bir şey işte, tarif edemediğin, edemediğim.. Kendini bulursun. Kendini ve sevmediğin her şeyi affedersin.Yapmaktan keyif aldığını unuttuğun her şey, yeniden keyif verir sana. Sonra tekrar kaybolursun, tekrar görünürsün,...
Var olduğun sürece başından gelip geçen her ne varsa, diğerlerinin de başından gelip geçiyor. Tıpkı senin gibi diğerleri de bir şekilde yolunu bulup devam ediyor, tökezliyor, düşüyor, kalkıyor, yine devam ediyor. Başına her ne gelirse gelsin, yalnız olmadığını ve hayatını her gün sorunsuz bir şekilde yaşayamayacağını, mutlu olduklarının her gün yanında ol(a)mayacağını bilmek ve kabullenmek zorundasın.
Sorunlarını kabul ettiğin an başlıyor her şey. Sorunların önce düşüncelerine dahil oluyor. Düşüncelerine dalıp, içeride çözüm arıyormuş gibi kendini ve etrafını kandırırsan kaybolursun. Çözümü dışarıda araman gerekiyor. Soyut çözümlere değil, somut çözümlere ihtiyacın var çünkü. Bu nedenle bir problem varsa, onu içine dert etmek yerine, alıyorsun kağıt kalemi, çözüyorsun hemen oracıkta. Sonra da istediğin renkte boyuyorsun hem içini hem dışını. Renklerin karışabilir, tekrar kaybolabilirsin. Nerede hata yaptığını görüp, hatalarından ders aldığına kendini inandırıp, bir sonrakinde aynı hatayı yine yapabilirsin. İyi niyetini ve özünü kaybetme yeter.
Hayatında değer verdiğin, aklına geldiğinde içini ısıtan her kim varsa, onu çok sev; ama sadece sevme. Ona ilham kaynağı da ol. İnsanlar kendilerini en çok sevenlerin ve kendilerine en çok değer verenlerin değil; en çok ilham verenlerin izlerinden devam ederler yollarına. Bunu da kabullenmek zorundasın.
Sevgiler
Melek Gülşah Ezer
Yorumlar
Yorum Gönder