BEYNİNDEKİ SINIRLARI AŞMAYA CESARET EDENLERE

Birini, bir şeyi olduğu gibi kabul etmek neden bu kadar zor bazılarımız için? Karşımızdaki şey her ne ise onu neden öylece kucaklayamıyoruz?

Kimsenin birbiri üzerinde üstünlük kurma çabasının olmadığı, birbirini yönlendirmeye çalışmadığı bir düzen neden bu kadar zor? 

Başkasının sınırlarını geçmemeyi öğrenememe, öğrenip de uygulayamama neden? Herkesin kendine özgü bir bakış açısı ve hayat anlayışı olduğunu kabul edip birlikte güzel anılar biriktirmek varken; bu hırs, bu ego, bu anlamsız rekabet neden?

Her şeyin sonlu olduğu, içinde yaşadığımız bu küçücük gezegende neden kendimizi eğitip sonra da öğrendiğimiz onca şey ile hırsımızı ve egomuzu bir kenara bırakıp, bütün alçak gönüllülüğümüz ile, etrafımıza ışık saçamıyoruz? Işığını paylaşmak varken, kendini üstün görme çabası neden? Ses tonu ve seçilen kelimeler ile karşı taraftakinin sınırlarını geçmeye çalışmak niye? Alınan onca eğitim nasıl oldu da insanlardan bütün bu insani duyguları alıp götürdü? Neden sadece kendimize dönüp bakmak yerine, her zaman her yerde hep başka insanları görüyoruz? Neden kendi hatalarımız hep kendimize saklı kalırken, başkalarının hataları her zaman dilimizde ve her yerde? İnsanlar nasıl oluyorlar da birbirlerini bu denli acımasızca eleştirip bu denli hadlerini aşarak başkalarının hayatlarını konuşabiliyorlar?

İnsanın kendi varoluşu ile yüzleşmesi ve bu yüzleşme ile birlikte beynindeki sınırları aşması... 

Herkesin sadece kendi hayatıyla meşgul olup, başkalarının kararlarını, hayatlarını ve yaşam tarzlarını rahat bırakması için gereken tek şey bu. Umarım, bir gün... 

 

Melek Gülşah Ezer